Աստվածավախ եւ ավանդապաշտ նավթամագնատը

Գալուստ Գյուլբենկյանը աստվածավախ եւ ավանդապաշտ մարդ էր: Նրա համար մայրենի լեզուն ամենագեղեցիկն էր եւ նախընտրելին:

Այս մասին պատմում է «Գյուլբենկյան հիմնադրամի» հայկական բաժանմունքի Հայաստանի ներկայացուցիչ Պերճ Ստեփանյանը ` հիշատակելով երկու մեծ հայերի` Վիլիամ Սարոյանի եւ Գալուստ Գյուլբենկյանի միջեւ կայացած հանդիպումը: Գյուլբենկյանը, ում համար շատ ոգեւորիչ էր ճանաչել այդ ժամանակ արդեն հայտնի գրող դարձած Սարոյանին, առաջարկում է նրան բարձրաձայն խոսել մայրենի լեզվով` ցույց տալու հայերենի գեղեցկությունը:

Ինչպես նշել է Վիլիամ Սարոյանը, հայ նավթամագնատը խոսում էր հիանալի արեւմտահայերենով:

Մեկ այլ պատմություն հայտնում է պատմական գիտությունների թեկնածու Վահրամ Ղարախանյանը. ամերիկաբնակ հայ գրող, ճարտարագետ Գուրգեն Յանիկյանը գրազ է գալիս իր օտարերկրացի ընկերոջ հետ, որ թեպետ անձամբ չի ճանաչում Գալուստ Գյուլբենկյանին, սակայն կարող է ծանոթանալ եւ նույնիսկ մեկ բաժակ շամպայն խմել նրա հետ: Այսպիսով, Յանիկյանն ընկերոջ հետ ժամանում է Փարիզ, գտնում այն հյուրանոցը, ուր կանգ էր առել Գյուլբենկյանը:

Տեղեկանալով, որ հայ մեծահարուստն արդեն իր համարում է, Գուրգեն Յանիկյանը գնում է այնտեղ եւ թակում դուռը: Գյուլբենկյանը դուռը բաց անելով՝ ծանոթանում է հայ երիտասարդի հետ` հարցնելով, թե ինչ է ցանկանում...

Յանիկյանը պատասխանում է, որ չի եկել փող խնդրելու, քանի որ իր աշխատածը հերիքում է իրեն, չի եկել խելք ուզելու, քանի որ անհնար է այն տալ ու վերցնել, այլ պարզապես եկել է հպարտորեն սեղմելու իր ազգակցի ձեռքը:

Գյուլբենկյանը մեկնում է իր ձեռքը եւ կատակով ասում. «Ահա՛ այն, սեղմե՛ք»:

Զրույցի բռնվելով իրեն անծանոթ հայ երիտասարդի հետ` նավթամագնատը շատ հարցերի մասին է խոսում` վերջում նշելով, որ երջանիկ կլիներ նրա նման որդի ունենալ, եւ որ Յանիկյանն ամեն հարցով կարող է դիմել իրեն:

Հրայր ԿԱՄԵՆԴԱՏՅԱՆ

Մեկնաբանություններ